Son zamanlarda çocuklarımız ve gençlerimiz arasında yaşanan şiddet olayları hepimizi derinden üzüyor ve düşündürüyor. Okullarda, sokaklarda, hatta çocukların en yakın olması gereken ortamlarda bile şiddet haberleriyle karşılaşıyoruz. Peki, çocuklarımıza ne oldu böyle? Nerede yanlış yapıyoruz? Bu soruların cevabını yalnızca çocuklarımızda aramak doğru değil. Çünkü çocuklar içinde büyüdükleri ailenin, çevrenin ve toplumun izlerini taşır. Anne babalar olarak, aileler olarak ve toplum olarak artık bu mesele üzerinde ciddi düşünmeliyiz. Yarınlarımızın daha güvenli, daha huzurlu ve daha güzel olması için sağlıklı nesiller yetiştirmek zorundayız. Çocuklarımızı şiddetten uzaklaştırmanın yolu yalnızca onları uyarmak ya da cezalandırmak değil. Öncelikle onları anlamamız gerekiyor. Eskiden sokaklar, mahalleler ve arkadaşlıklar çocukların dünyasını oluştururdu. Bugün ise çocuklarımızı giderek daha fazla evlere ve ekranlara hapsediyoruz. Telefonlar, internet ve sosyal medya hayatımızın bir parçası. Ancak teknoloji çocuklarımızın gerçek hayatla kurduğu ilişkinin yerini almaya başladığında ciddi bir sorunla karşı karşıya kalıyoruz. Bir çocuğun en pahalı telefonu, en pahalı oyuncağı olması onun en büyük ihtiyacını karşılamıyor. O ihtiyaç, sevgi, ilgi, güven, anlayış ve kendini değerli hissetmek. Çocuklarımızı yalnızlaştırdıkça, onları ekranların karşısında büyüttükçe ve birbirimizden uzaklaştıkça toplum olarak da önemli bir şeyi kaybediyoruz. İnsan ilişkilerimizi. Şiddetin çözümü yalnızca cezaları artırmak değildir. Elbette kurallar ve yaptırımlar gerekir. Ancak asıl mesele şiddete giden nedenleri daha ortaya çıkmadan görebilmektir. Çocuklarımızı dinlemeliyiz. Onlarla konuşmalıyız. Onlara değerli olduğunu, sevildiğini hissettirmeliyiz. Ve en önemlisi, onlara doğruyu yalnızca anlatmakla kalmayıp doğruyu yaşayarak göstermeliyiz. Çünkü çocuk çoğu zaman söylediğimizi değil, yaptığımızı öğrenir. Bugün çocuklarımız için ne yaparsak yarının toplumunu öyle şekillendireceğiz. Eğer sevgi ekersek sevgi, anlayış ekersek anlayış biçeriz. Şiddet ekersek ne yazık ki şiddet biçeriz. Artık hep birlikte kendimize şu soruyu sormalıyız: “Çocuklarımıza ne oldu böyle?” Belki de bu sorunun cevabını çocuklarımızda değil, önce kendimizde aramalıyız. Çünkü çocuklarımız, hepimizin aynasıdır. Aynada gördüğümüz şeyden hoşlanmıyorsak, aynayı suçlamak yerine kendimize bakmanın zamanı gelmiştir.