Teknoloji mi bizi esir aldı, yoksa biz mi teknolojiye esir olduk? Hepimizin, hayatın bitmek bilmeyen kargaşasından uzaklaşıp biraz kafa dinlemek, kendimize zaman ayırmak ve yalnız kalmak istediği günler olmuştur. Bazen insanın kendisiyle baş başa kalması, düşüncelerini dinlemesi ve hayatın telaşına kısa bir mola vermesi gerçekten de iyi gelir. Ancak paylaşmanın, dayanışmanın ve imecenin köklerinde yetişmiş bir toplumda yalnızlığın giderek bu kadar belirgin hâle gelmesi üzerinde düşünmemiz gereken çok önemli bir konudur. Acaba biz gerçekten yalnız kalmayı mı tercih ediyoruz, yoksa değişen alışkanlıklarımızın ve davranışlarımızın sonucunda birbirimizden uzaklaşmayı mı normalleştirdik? Teknolojinin hayatımıza girmesiyle birlikte dünya küçüldü, mesafeler kısaldı, iletişim kolaylaştı. Birkaç saniye içerisinde dünyanın öbür ucundaki bir insana ulaşabiliyoruz. Ancak bütün bu imkânlara rağmen birbirimize olan yakınlığımızın azaldığını, aynı sofrada otururken bile farklı dünyalarda yaşadığımızı görüyoruz. Bir zamanlar kapılarımız birbirimize daha kolay açılır, insanlar bir araya gelmek için özel bir sebep aramazdı. Bir komşunun hâlini sormak, bir dostun kapısını çalmak, bir sofranın etrafında buluşmak hayatın doğal akışıydı. Şimdi ise çoğu zaman birbirimizin yüzüne bakmak yerine ekranlara bakıyor, yanımızdaki insanla konuşmak yerine kilometrelerce uzaktaki insanlarla iletişim kuruyoruz. Peki burada asıl mesele nedir? Teknoloji mi bizi birbirimizden uzaklaştırıyor, yoksa biz mi birbirimize yabancılaşıyoruz, teknolojiyi kullanırken kendimizi insanlardan uzaklaştırıyoruz? Teknoloji bizi yalnızlaştırmayı mı amaçlıyor, yoksa biz ona gereğinden fazla anlam ve yer vererek kendi yalnızlığımızı mı inşa ediyoruz? Belki de asıl sorgulamamız gereken budur.
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.